Abstract English
This essay examines whether the Dutch education inspectorate needs additional powers to properly perform its duties, as has sometimes been suggested by Dutch politicians. First, it will be examined in which areas the inspectorate can do more with its current powers. This investigation reveals, that mainly in the area of frequency of inspections, a lot of improvements have to be made. Subsequently, the possible negative consequences of extra powers will be discussed. Case studies from the United States and China will be used to illustrate how this process can happen in reality, through a state mandated system of excessive testing. Hereafter, a more philosophical lens will be applied, to argue that a powerful inspectorate always has to do its work through a systematic vision of what good education is, and that this can have negative consequences for the freedom of education. The interests of the child can also be negatively affected by this, in several ways. The need to legally frame any additional powers, will also be discussed. Finally, traditional powers in the form of sanctions, such as reductions in school funding or (indirect) closing of schools, will be designated as counterproductive. Instead, an alternative form of sanction will be proposed, which would allow a specially trained employee of the inspectorate to temporarily take full control of a school, in extreme cases only.
Abstract Nederlands
In dit essay wordt onderzocht of de Nederlandse onderwijsinspectie extra bevoegdheden nodig heeft om haar taak goed uit te voeren, zoals soms vanuit de politiek gesuggereerd is. Eerst wordt daartoe ook bekeken op welke vlakken de inspectie meer met de bestaande bevoegdheden kan doen. Hieruit blijkt dat met name op de frequentie van de bezoeken op scholen veel verbeteringen moeten plaatsvinden. Vervolgens worden de mogelijke negatieve gevolgen van extra bevoegdheden voor de inspectie besproken. Case studies uit de Verenigde Staten en China worden aangehaald om te illustreren hoe dit proces in de praktijk uit kan pakken vanuit een door de staat geforceerde toetscultuur. Hierna wordt vanuit een meer filosofische inslag betoogd dat een machtige inspectie altijd vanuit een vaste visie op goed onderwijs moet inspecteren en daardoor de onderwijsvrijheid in het geding kan komen. Ook de belangen van het kind kunnen hierdoor op verschillende manieren geschaad worden. Tevens wordt benadrukt dat de bestaande en eventuele nieuwe bevoegdheden correct wettelijk ingekaderd moeten zijn. Tot slot worden traditionele bevoegdheden in de vorm van sancties zoals de bekostigingssanctie en (indirecte) schoolsluiting als contraproductief aangeduid. In plaats daarvan wordt een alternatieve sanctie voorgesteld, waarbij in extreme gevallen een school tijdelijk overgenomen kan worden door een hiervoor gespecialiseerde medewerker van de inspectie.