In dit review essay beoordeelde ik het boek Extinction: A radical history van Ashley Dawson. Dawson bekeek de westerse geschiedenis vanuit de lens van ecologie en concludeerde dat de menselijke geschiedenis gekenmerkt wordt door ecocide. Ik vond deze benadering erg interessant en leerde veel van zo’n eigentijdse historische benadering. Hoewel ik eerder onderzoek had gedaan naar de klimatologische oorzaken van de val van de Ming dynastie (in 2021), was ik niet op de hoogte van de (mogelijke) ecologische factoren in de ondergang van de Mesapotamische beschavingen en het Romeinse rijk. Hoewel het boek zeer Marxistisch van aard is en daarom al bij voorbaat veel lezers uitsluit, vergat ik in de recensie te benoemen dat dit ook interessante kansen biedt. Een boek met zulke sterke stellingnames is immers een geweldig uitgangspunt voor een diepgaande filosofische groepsdiscussie op school of bij een boekenclub. Wel had ik veel kritiek op de oplossingen die Dawson in de tweede helft van zijn boek uitwerkt, teneinde onze hedendaagse ecologische problemen op te lossen. Zo was ik kritisch op zijn plan om mensen weer onderdeel van een ecologisch systeem te laten worden door hen samen te laten leven met roofdieren. Dawson doelde hierbij op meer afgelegen regio’s, maar inmiddels is dit probleem aan de hand van ‘de wolf’ uitermate relevant geworden voor Nederland. Ik denk nog steeds dat er duidelijke grenzen zijn aan wat je van mensen kunt vragen op dit gebied. Zo’n voorstel kan al snel overkomen als een asociaal plan van mensen uit steden die als hobby roofdieren willen faciliteren in gebieden waar zij zelf niet hoeven te leven. Wel kun je natuurlijk altijd roofdieren laten leven in natuurgebieden waar geen mensen wonen. De planteneters daar zouden normaal afgeschoten moeten worden bij overpopulatie, maar door roofdieren wordt dat overbodig. Het zal in een dichtbevolkt land als Nederland echter helaas moeilijk worden om hier veel locaties voor te vinden. Het drastisch verminderen van de landbouw grond om deze grond vervolgens om te zetten in natuurgebied kan een belangrijke stap in de goede richting zijn op dit vlak.